Geschiedenis

un-voyage-dans-le-lune-1902-01

Ik had laten vallen dat ik naar Goirle ging.
Mijn moeder woont nog steeds in hetzelfde huis als waarin ik geboren en getogen ben. Ga ik naar Goirle, dan ga ik daarom nog altijd ‘naar huis’.

Mijn Belgische vriendin uit Brugge mailde terug dat Goirle volgens een foto van Google Maps ergens in de Zwitserse Alpen moet liggen. Of dat klopte?

Zou het niet geweldig zijn als Google de Grote in plaats van een databoer een goochelaar à la George Méliès werd, de man die een raket in het oog van het ronde gezicht van de maan deed landen. In plaats van informatie, fantisatie zou verstrekken.

Het zou een leuk experiment zijn, naast Google een Goochel. Typ een zoekterm in, en een algoritme tovert uit een hoge hoed vol data een artikel te voorschijn. Obama kan dan een beroemde berg in India zijn. IS een bijzonder smakelijk Italiaans ijsje, dat op traditionele wijze enkel nog wordt gemaakt op Elba door nazaten van Raspoetin die daar jaren gevangen heeft gezeten, de Eiffeltoren staat in Bagdad, en in het Nieuwe Testament de vertellingen van Duizend-en-één-nacht.

Mijn Belgische vriendin uit Brugge kon mij ook nog vertellen dat de naam Goirle een samenstelling is van de woorden Goor wat drassig, en lo, wat moeras of bos betekent.
Ook zij daar in Brugge was omgeven door moerassen, ook wel broeken genaamd.
Vandaar ook Brussel, dat afstamt van Broekzele: nederzetting (zele) bij het moeras (broek).

Ik ben dus, zo blijkt, ooit van de ene nederzetting aan het moeras (Goirle) naar de andere verhuisd (Brussel).

Nooit geweten.
En ik bedacht: zou zo niet elke geschiedenisles op lagere scholen moeten beginnen.
Met een naam, en een plaatsbepaling.
Niks bloed en bodem-achtigs, maar met een onderzoekende nieuwsgierigheid: kijk hier zijn we, en daar komt dat vandaan.

Want alles komt ergens vandaan.
En voor je het weet heb je een goed verhaal te pakken.